AniBlurbs (Column)

A very evocative TED presentation by David Merill on an innovative way to interact with computers.  (For those reading this in a feed reader such as iGoogle or Netvibes, please check out the video after the jump.)

It should go without saying that these Shiftables could be an amazing leap ahead for innovative educational tools & programs, and that the endless opportunities don’t merely lie in the smart cubes themselves, but are only limited by the possibilities of the software that powers them.

The iPhone and Wii have proven what revolutionary, intuitive control methods can achieve with regards to mainstream product penetration and adaption in niche market segments, in ways that were previously unimaginable (i.e. Smart Phones and Game Consoles).

Now, scientists like Merill and the R&D wizzards at Microsoft Labs are charging through and will hopefully do the same for mLearning.

What do you think about these kind of innovations? Will we see them implemented along with the OLPC and the future vision of Microsoft Office Labs to offer the next quantum leap in education? And when will we see this happen? As soon as 2012? Or will we have to wait untill 2019?

“Users’ online lives are becoming more complicated and getting out of control for mainstream users. What if there was an easy way for normal users (non-power users) to ask the Internet to help them.”

This, in a nutshell, is the elevator pitch from US start-up Siri on their secretive CALO (Cognitive Assistant that Learns and Organizes) project.
Together with DARPA (Defense Advanced Research Projects Agency) they’re working on a new, revolutionary web interface, geared not towards the digerati, but the mainstream.

“The CALO project is building an automated assistant to help manage and improve your life. The technology spans all aspects of interaction–natural language processing, speech recognition, and planning and reasoning capabilities–and interfaces with all kinds of systems, such as email and contacts…”

Siri co-founder and Vice President of Engineering, Adam Cheyer. For more, see CNET.

(Credit: SRI International)

If we zoom in a little further on this announcement and take in the background info, we can actually see that Cheyer is actually referring to the Semantic Web or Web 3.0; a place of “Virtual Warmth” where Intelligence at the Interface allows the internet to pro-actively make recommendations to the user, much like a personal assistant:

“The interfaces we use to interact with the world’s information are getting smarter. Web portals gave us someone else’s idea of the content we should see. Then came search engines, which let us tell the system what we want, one query at a time. We are about to see the next wave -intelligence at the interface- in which the system knows about us, our information, and our physical environment. With knowledge about our context, an intelligent system can make recommendations & act on our behalf.”

(Credit: Tom Gruber)

Source (via CNET): Tom Gruber.

Siri itself claims to have her business model and partners in place and is committed to success, though it is common knowledge that that hasn’t stopped other revolutionary tech-driven initiatives from failing in the past: in the end consumers must be convinced and budged to re-learn their online habits AND download and purchase the software.

At this point it seems Siri is ready to release its (possibly) Disruptive Technology during the first half of 2009, and they’ve got some impressive pedigree on board allowing them to become the biggest Nightmare Competitor since Google: their payroll includes engineering and strategic wizards from internet and tech giants/godfathers such as Xerox PARC, Google, NASA, Motorola and Yahoo!.

Microsoft have already revealed some of their amazing achievements with their Surface Computer (interface, see the video above) & their Sphere, and scientists and digerati alike admit that the way we humans interact with the screen (The Office-trashcan-directory-folder Analogy) is anti-natural and the main reason non-power users such as my grandmother still don’t know how to send me an e-mail to stay in touch…

[And let's not forget the major leaps in productivity we could enjoy from innovations like these; the various office suites such as Open Office.org, Microsoft Office and Google Apps are said to be "productivity packages" but I suggest you'd take a stroll into any office anywhere in the world and witness for yourself how counterproductive most professionals are using it, even now in 2008!]

As the social divide grows between tech/web savvy people and those whom are not, I believe that ventures such as these -looming recession notwithstanding- could give a major and much needed boost to not only internet usage and web-app uptake by the mainstream, but to (new forms of) education as well: we really need a more democratic way of spreading (access to) knowledge.

Hopefully these developments shall be one of the many small steps in making the web a truly leveraging force for education, productivity and true interconnection worldwide.

Coming up with One Big Idea to resolve the issues of Poverty, Child Starvation or any other (in)directly linked anthropocentric crisis such as Global Pollution, Global Warming or the Energy Crisis -Peak Oil- for that matter requires consensus: Is there a problem? And if so at what scale? Consensus.

Professor Hans Rosling‘s infamous presentations at TED back in 2006 and 2007 shook up our Western beliefs of developing and underdeveloped countries, if not challenge the very definition of what we should label as a developing country in the first place, based on the correct context of data. Consensus on the data upon which one can act.

Up until recently (2006) Pluto was known as a planet, nowadays its part of a different celestial class of its own, thousands of scientist worldwide went through several heated debates before consensus crystallized out of the fog of intellectual war.

Just as there had to be worldwide consensus to recognize the scale and possible implications of the root-rot in our global financial systems before tackling that challenge head-on, the same consensus and sense of urgency has to be developed towards Poverty and the other great issues of our time.

But where to start?

First of all I don’t believe that we’re ever going to have this global consensus -at least not with regards towards Poverty, for one simple reason: the very human nature of not acting unless the Danger is imminent and tangible. (The Global Financial Crisis forced our governments to act aptly and directly, because in light of the gargantuan consequences there simply was no other option.)

We shouldn’t attribute this to culture, greed or unwillingness, but to biology and more specifically our inner brain: A small genetic gift from our Prehistoric ancestors, which also seems to be the key to many addictions like drugs, smoking or drinking too much liquor. So, one might argue that we don’t have a software problem, but that ours is more akin to a hardware glitch so to speak.

Yet I do believe that in spite of all the above, we’re not excused of acting. Warren Buffet has once stated that we’ve all picked a lottery ticket at birth and so we should be happy and thankful to be born on the right side of the fence, in the right timeframe: Nothing should be taken for granted.

Whichever worldview you hold, you’re inherently part of an ecosystem and thus you profit -roughly speaking- from trade rights, education, infrastructure, communications, municipal services, place of birth, local history and the like. Not all of this stands on itself and not all of this can be accounted towards just paying taxes; If there’s anything the Financial Crisis has reaffirmed it’s that we’re part of a global village and what we’ve taken so far should be given back in some way or the other…

So in my humble attempt to join and contribute to the global poverty discussion on over 9.000 websites and blogs worldwide today, facilitated by BlogActionDay.org, here’s my part of the solution:

Free Education Through Free Internet Access.

Poverty has many, many causes, but if there’s one thing we can have consensus on, it’s that there’s a significant correlation between low education and poverty: I’m cutting some very rough, sharp corners here, but arguably one could state that education leads to knowledge, leads to opportunity. Not to say that access to education in and of itself is the full solution, but we should at least enable the poor regions in the world to gain access to the levering power of the web, now more than ever.

Just as the economy of the free web has proven to us that you can gain more by giving and sharing unconditionally, the same democratizing effect could apply to underdeveloped regions.

What can we do?

Google has partnered with HSBC to to deliver free internet access to the unconnected world by way of satellite already and they’re running their Project 10^100 contest, so if you happen to have an actionable idea waiting to get funded for a jumpstart, that would be a great start.

The BlogActionDay website has (links to) many more ideas aching to be implemented. Some are free, others are awaiting a micro-contribution; some idea’s are larger than life, whilst others take a more smaller approach. And while we’re at it: Let’s not forget to address poverty in the West too; we mustn’t assume that everyone living in the Developed World is living at acceptable standards and so here too there’s a lot to be done, starting with efforts to create worldwide consensus on Hidden Poverty as well.

Let’s create a Wiki of sorts where thought leaders from around the world can contribute and facilitate ideas to tackle poverty. And since all major social issues require an holistic approach to achieve sustainable results: Let’s give the underdeveloped those much needed 100 Dollar Laptops with free unlimited Wireless Internet access so they can learn, grow and contribute to the solutions themselves and then let’s use that community platform to tackle the Energy Crisis and Global Warming, together!

[This column is dedicated to the cause of Blog Action Day 2008: Poverty on the 15^th of October 2008.]

Net via een nieuwsbrief van TNO terechtgekomen bij dit artikel op de website inzake media en innovatie:

“De wereld van media en communicatie is sterk in ontwikkeling. Dit proces heeft invloed op de mensen die werkzaam zijn in deze sector. TNO heeft de veranderingen in de sector in kaart gebracht, de gevolgen daarvan en waar de innovatiekansen liggen voor de marktpartijen. Door technologische innovaties, vergaande digitalisering, nieuwe kanalen, en mobiele toepassingen zullen de kennis en vaardigheden van de werknemers mee moeten veranderen. Dat gaat niet vanzelf.”

Nu een toch wel gerenommeerde partij als TNO haar gewicht hierachter gooit, ben ik erg benieuwd wat hiervan het effect in zowel onderwijsland als het bedrijfsleven zal zijn…

Hoewel het gebruik van CTR alleen als een KPI om het succes of falen van een (Online) campagne aan op te hangen inmiddels achterhaald is; blijft het desondanks wel een meeteenheid waarmee je -indien het samen met de juiste data en veel common sense ter hand genomen wordt- effectief een campagne/project/website kunt bijsturen, dan wel aanpassen.

De voorhoede schuift gelukkig en eindelijk steeds meer af op een Cost-per-Lead model en het waarderen van kwaliteit  t.o.v. kwantiteit. Online Marketing maakt veel zaken meetbaar en dus accountable, maar hoe wij vervolgens uit al die data (ondubbel)zinnige feiten trachten te filteren, blijft meestal een black box voor buitenstaanders en marketeers van de oude stempel.

In navolging van het artikel waarin ik, verwijs naar een aantal inspirerende voorbeelden van Guerilla Marketing & Advertising, nu dan een zeer toegankelijke artikel op Marketing Facts welke, zeer helder en correct de basics uiteenzet van een onderdeel van Online Marketing, zonder open deuren in te trappen.

In dit geval gaat het over het analyseren van traffic en het meten van conversie op je website, waarbij puntsgewijs de gebruikte technieken en de voor- en nadelen daarvan op een heldere wijze uiteen worden gezet. In de reacties onderaan de post worden gelukkig nog wel een aantal kanttekeningen en waardevolle toevoegingen geplaatst, aangezien het stuk zelf niet helemaal volledig was over de werking (en de merites van het toepassen) van bepaalde meetmethodes  en technieken.

Bonus: Het kost minder dan zeven minuten om het door te nemen en je leert niet alleen direct en concreet iets meer over de werking van het internet, maar vooral ook wat de toegevoegde waard kan zijn van Online / Nieuwe Marketing.

“Statistiek: de wetenschap waarmee verschillende experts met dezelfde cijfers tot heel verschillende conclusies kunnen komen.”
- Evan Esar (1899-1995), Amerikaans humorist

[ Mind you, e.e.a. heb ik gepost mede naar aanleiding van het Marketing Onnline onderzoek dat bevestigd heeft dat marketeers over het algemeen niet bekend zijn met de ins en outs van Online Marketing. ]

Onlangs heb ik mij nogal mogen opwinden over “de” staat van marketing in Nederland naar aanleiding van dit onderzoek en een artikel op Molblog.nl.

Kritiek leveren is echter één, meedenken/bouwen aan een oplossing is vers twee, dus vandaar enkele inspirerende vormen van nieuwere marketing*:

Wat is Guerilla Marketing?* De voorbeelden waar ik naar link zouden voor zich moeten spreken; toegegeven, ze zijn niet allemaal even actueel meer. Dit maakt ze echter niet minder tot de verbeelding sprekend of relevant!

Bijgaand een linkje naar het eerste deel van een verzameling van 102 inspirerende uitingen, gepost door Rogier van Wagtendonk op slideshare.

[* Eigenlijk betreft het hier meer advertising dan marketing, maar och what's in a name? ;) ]

Nu ik toch al aan het doorlinken ben naar Marketing Facts; er is daar nu een interessante discussie gaande naar aanleiding van een door Huub van Swieten geplaatste column: Waarom zo bang voor je digitale footprint?

Waar ik mij persoonlijk erg in kon vinden is dat Huub eenzelfde strategie als mijzelf hanteert t.o.v. Google/je digitale voetafdruk: Sinds ik tijdens mijn studie in 2005 begonnen ben met mijn online speeltuin, het rm2.nl netwerk, heb ik mij bewust aangemeld bij o.a. diverse dance gerelateerde fora, social networks -en communities. Uit oprechte interesse (ook vanuit mijn studie), maar mede met als doel om beter gevonden te kunnen worden door zoekmachines en dus ook door real people, vooral ook in verband met mijn muziek gerelateerde activiteiten. Daarnaast heb ik mij destijds grondig verdiept in SEO en mijn site mede daardoor diverse keren omgegooid.

Toegegeven; mijn websites zijn vandaag de dag door alle overige activiteiten een beetje in een slop geraakt (al helemaal vergeleken met de door mij gewenste benchmark, maar goed in het huis van de loodgieter lekt het, etc.). Echter in Google ben ik -zelfs internationaal en ondanks de vele miljoenen Anibal’s in de Latijns-Amerikaanse contreien- perfect vindbaar en is er geen twijfel over mogelijk dat men met “de enige echte Anibal uit Amsterdam” te maken heeft ;)

Nu, de consequenties van mijn online handelen zijn, naar mijn mening, merendeels positief uitgevallen -mag ik verwachten en hopen dat dit in de toekomst ook zo blijft?- echter, ik behoor tot de zogenoemde selecte groep digerati; Ik zat op MySpace lang voordat Hyves critical mass had weten te bereiken, had toegang tot de webmastertools van Google om mijn resultaten te optimaliseren en was dus al met voorbedachte rade actief bezig een digitaal spoor online achter te laten, lang voordat privacy en de cache van Google op het toneel van het publieke debat (in Nederland) verschenen… Kortom; ik weet aardig hoe de privacy vork in de online steel zit, maar wat als je dat niet weet?

Als je niets te verbergen hebt, is er niet veel aan de hand zou je zeggen en dat is deels ook zo, maar zou ik net zo tevreden zijn als de resultaten hetzelfde zouden zijn geweest zónder dat ik wist wat de gevolgen van mijn online acties zouden zijn? Diverse van mijn ex-collega’s hebben rond de tijd dat dit een issue werd, ik meen naar aanleiding van het ontslag van een hulpverlener n.a.v. een negatieve, laagdunkende krabbel over een haar patiënten op Hyves, angstvallig hun profiel op privé gezet. En steeds meer nieuwe oude contacten die ik op Hyves tegenkom followed suit. Hun goede recht, daar niet van. Echter, er rijzen hier meerdere, diepere vraagstukken:

Wie bezit daadwerkelijk die data: Jij als gebruiker of Hyves/MySpace als facaliterende partij? En dan bedoel ik niet volgens HUN algemene voorwaarden, maar gewoon volgens de wet. En zou een site je moeten betalen voor alle data die je verstrekt als gebruiker, immers zij gebruiken die gratis verkregen info om targetting mogelijk te maken met advertenties? Zonder jouw input geen, of in ieder geval een stuk minder omzet voor de diverse profielen websites. Nee, dit is in de branche geen issue, maar wat als deze ideeën onder de gebruikers gaan leven?

Wat is de daadwerkelijke privacy policy van diverse (online opererende) bedrijven en wordt die wel nageleefd intern? Er zijn namelijk normen waaraan de handeling hiervan moet voldoen, denk aan e-mail adressenbestanden en profielgegevens, geloof me ik weet uit eigen ervaring dat daar niet altijd even discreet mee om wordt gegaan en dat iedereen die het wil zich er vrij simpel toegang tot kan verschaffen. Het is wachten op een exces (die boven water komt).

Maar ook: Waar exact ligt de grens tussen privé en werk -als die überhaupt nog relevant is? Moet je je wel druk maken om je online profiel en de weekend foto’s die erop staan (terwijl je op een willekeurige bedrijfsfeest of wintersport ten overstaan van het hele bedrijf buiten je boekje gaat)? Thuiswerken, flexwerken, overuren draaien, de Blackberry continue aan; de fysieke grens tussen privé en werk vervaagt hand over hand.  En wat te denken van alle persona’s die je online hebt te managen bij de diverse sites als LinkedIn, MySpace, Hyves, MSN en de (vak)blogs die je bezoekt e.d.?

Sociaal-Maatschappelijke veranderingen zijn al vaker door de komst van nieuwe media in een stroomversnelling gekomen; denk maar aan de boekdrukkunst, televisie en nu dan de web2.0 toepassingen op het internet. En de digitale sneltrein gaat alleen maar harder rijden. Een aantal andere vragen zouden kunnen zijn: Moet je je ertegen wapenen? Moet je de mainstream/digibeten zich ertegen leren wapenen? Zoja, in welke mate en willen we dat wel op, zeg, kosten van de Staat? Moet je je erin berusten? Maar wellicht nog veel urgenter: Hoe gaan we de ons opvolgende generaties, onze kinderen, leren hiermee om te gaan? Media Wijsheid mag wat mij betreft echt nog hoger op de politieke agenda en vooral ook op die van de ouders komen te staan. Per direct.

Alleen dan komen we weer op de aloude bekende uitdagingen/problemen: Er zijn zat ouders die sowieso al niet toegerust waren om opvoeder te zijn, die daarnaast zelf ook nog eens niet “Media Wijs” zijn, laat staan dat ze het Media Wijs zijn op een zinnige, gefundeerde wijze aan hun kroost zouden kunnen doorgeven…

De ruimte en tijd die ik hier momenteel heb zijn ontoereikend om er nu dieper en tot in detail op in te gaan en er zullen vast nog vele facetten zijn waar we met zijn allen zeker nog naar moeten kijken en goed over moeten nadenken, zelf ben ik van mening that we as an industry have to take our responsibility, want als er een ding is wat de “Media/technologie/ICT/Internet cocktail” ons wel geleerd heeft, is het wel dat -zeker wanneer we het over veiligheid en privacy hebben- uiteindelijk de gebruiker de zwakste schakel is. Al met al ben ik zeer benieuwd waar dit allemaal naar toe gaat…

Repeat after me: In connecting with the consumer there are no shortcuts. PR Week reports on Web ‘fakery’ law change.

In a nutshell it finally puts an end to sock-puppeting and astro-turfing, in the UK. Now the following is wishful thinking on my part, but wouldn’t it be nice if this law could be instated as a standard all across the world?

The only negative point I can raise regarding this new regulation, is the very fact that’s it’s a law and thus that the industry failed to be self-regulatory: Aside from the moral stance we can take in this as honest, progressive thinking digerati AND as a consumer -e.g. that it’s wrong for a company or organization to lie and deceive or manipulate the very people that they’d want to sustainably connect with- I find it actually almost unbelievable that there are still marketers/strategists and indeed organizations out there today who are willing to use such methods! Forgotten how for example Sony’s attempt to do so with a PSP-Blog backfired immensely on them a few years back?

Question: Do you enjoy it when you find out that someone you trust has cheated or lied to you and that they did this just because they thought they could and to selfishly further their own good? Thought so. As a human being you don’t like being cheated, nobody does, and since you’re trying -on behalf of your organization- to connect with other human beings, act concordantly. You’re the professional who knows what he or she is talking about when it comes to connecting with the consumers, so convince PR, Branding, Strategy, The Board, the CEO… Whoever gave out the order, why this is akin to shooting yourself in the foot with a bazooka and then show them the alternatives that do work.

“Oh so now it’s about 2.0 and connecting, and we’re a bit low on budget, so I have this great idea: Weblogs and forums are considered 2.0 and those flashy sites are about communicating, but people are posting all kinds of negative comments about our customer service and all, so why don’t we start a conversation there? The catch is; we’re the only participants and by “we” I actually mean “me”: I’ll post a topic and then I’ll post all the comments! This way we’re on the cutting edge of communication in the middle of our target audience AND we’re still in control of our brand.”
Sorry pal, but you’re not in control of your brand. You never have been actually, only now with the advent of the internet and social media this wisdom has become more apparent, a commodity.

“I’m talking zero investment here: Only a few man-hours to write the script and post it and maybe a little monitoring afterwards, the remaining budget can go to banner placements in context with the posts; surefire traffic I’m telling ya!”</Insert Sly Wink here>
Dude this is going to cost you and your brand more than just the low budget, especially in the mid- and long-term, you’re going to look at a negative ROI.

“Huh? B-but… We’re connecting right? We’re not just “sending” anymore and -and hey we’re broadcasting on the Social Media! …Err Right?”

Newsflash: It’s about communicating and connecting with your target audience in an authentic way and hopefully conquering their minds and hearts leading to the possibility that they may become, over time, your ambassador, so you can then empower them to do so in ways that they deem most fit. In all honesty and openness.

But of course to do that, you’d need at least two crucial things: First; an open minded, progressive thinking marketer/strategist and second; a product or service that doesn’t suck. And though you may not see the effects or end results immediately, if either of these two key components is missing, than your organization is in deep serious trouble. Thing is, the trouble doesn’t always come as a bang, but could just as well creep up as a whisper and no cheap postings on user-forum and blogs is going to silence or stop either of them…

As always a sense of urgency always comes when it’s either too late or unnecessary damage has already been done. A real shame, more so because thinking about authentic ways to enthuse the consumer is actually a lot of fun and, if it works, worth a whole lot more to brag about at birthday parties afterwards ;)

“Many regard J.P. Guilford as the father of modern creativity. At a psychology conference nearly 50 years ago, he held an attention-grabbing speech about creativity that sparked off a great interest in it. An interest that grows larger every year.

Guilford’s own story is an interesting one. He was a psychologist who, during the Second World War, worked on personality tests designed to pick out the most suitable bomber pilot candidates. In order to do this, Guilford used intelligence tests, a grading system and personal interviews. He was annoyed because the Air Force had also assigned a retired air force pilot without psychological training to help in the selection process. Guilford did not have much faith in the retired officer’s experience.

It turned out that Guilford and the retired officer chose different candidates. After a while, their work was evaluated and, surprisingly,the pilots chosen by Guilford were shot down and killed much more frequently than those selected by the retired pilot. Guilford later confessed to being so depressed about sending so many pilots to their deaths that he considered suicide. Instead of this course of action, he decided to find out why the pilots chosen by the retired pilot had fared so much better than those he had selected.

The old pilot said that he had asked one question to all the would-be pilots: “What would you do if your plane was shot at by German anti-aircraft when you were flying over Germany?” He ruled out everyone who answered, “I’d fly higher“. Those who answered, “I don’t know-maybe I’d dive” or “I’d zigzag” or “I’d roll and try to avoid the gunfire by turning” all gave the wrong answer according to the rule book. The retired pilot, however, chose his candidates from the group that answered incorrectly. The soldiers who followed the manual were also very predictable and that is where Guilford failed. All those he chose answered according to the manual. The problem was that even the Germans knew that you should fly higher when under fire and their fighter planes therefore lay in wait above the clouds, ready to shoot down the American pilots. In other words, it was the creative pilots who survived more often than those who may have been more intelligent, but who stuck by the rules!

Guilford suddenly realized that it was a talent to be able to think differently, unexpectedly, creatively, and so he decided to study this skill further. It was his aim to find a way of selecting the most suitable pilots by identifying those creative candidates who improvised and came up with unexpected solutions.”

Excerpt taken from The Ideabook. [PDF] Check out http://www.theideabook.org